با شاگردان مدرسه عشق
سلام بر بسیج ،
این کوچک های بزرگ !...
و این بزرگ های کوچک!
بسیج ، فقط کلمه ای بود، ساده وسطحی،
نوشته در قاموس ها و فرهنگنامه ها،
خفته درخاطره ها و زاویه ذهن ها .
ناگهان،
" بسیج " ، معنایی یافت، عمیق و ژرف،
مفهومی به خود گرفت، زنده و درمتن زندگی .
بسیج ، مدرسه عشق شد، دانشگاه شهادت گشت، معبد
"عارفان مسلح " شد. و... بسیجی ، شیر روز و زاهد شب و دیده بیدار،
در شبهای خوف و خطر، در شهرها ، و جبهه ها .
می خواستیم بسیج را درک کنیم و بسیجی را
بشناسیم . سراغ آدرس مدرسه ای را می گرفتیم که اینان، در
کلاسهایشان عشق را آموخته اند، عشق را تفسیر و معنی کرده اند.
گفتند:
- بروید جبهه!
پرسیدیم : کجای جبهه ؟ جبهه وسیع است ، به کدام
نشانی ؟
گفتند : نشانی نمی خواهد. جبهه، خودش نشانی
است. آدرسی روشن تر از " جبهه " نمی توان داد. و اصلاً آدرسهای
دیگر را هم با نشانی جبهه پیدا می کنند. اگر بروید جبهه ، بسیجیان
همه جا هستند. حضوری سرخ و حماسی ، حضوری سرشار ازایمان و عرفان ،
بالای هر ارتفاع ، در شیار هر کوه، در سینه هر صحرا، در پنهه هر
دشت ، درکناره هر رود خانه، در موج های ملایم هر جزیره و ساحل،
حول و حوش هر میدان مین، پشت هر خاکریز، درون هر سنگر، ... از غرب
تا جنوب، در خشکی و آب ،
کوچک و بزرگ ،
پیر و جوان ،
شهری و روستایی ، و ... چه می دانیم ، خودتان
بروید از نزدیک ببیینید و بشناسید.
بیشترشان اهل کاغذ و قلم و کتاب و دفتر و کلاس
و امتحان اند ... ولی نه همه .
ازجاهای دیگر هم آمده اند:
از روستاها ، زراعت را رها کرده و آمده اند،
از پشت نیمکت های کلاس درس،
از لابلای دستگاههای تولیدی کارخانجات،
از اطاق های ادارت و نهادها،
از انجمهای اسلامی ،
از پشت ترازو و پیشخوان کسب و کار،
از حجره های مدارس علمیه و حوزه های دینی،
از پادگان ها، کلانتری ها، مراکز ژاندارمری ،
از کنار بساط دستفروشی،
از پای ساختمان نیمه تمام ،
از آزمایشگاه دانشکده ، و... بالاخره هر جا که
فکرش را بکنید .
خلاصه... همه هستند، از هرجا، از هر صنف ، از
هرقشر، از هر شهر، ...
گفتیم :
مگر اینها کار و زندگی و زن و بچه و پدر و مادر
ندارند؟
گفتند: چرا ... چرا ... ولی ، خوب، جهاد در راه
خدا هم کار است ، بلکه بالاترین کارها. زندگی واقعی هم درجبهه است.
زن و بچه هم فدای اسلام .
البته خدا هم روزی رسان است و نگهدار...
پدرو مادر هم که ... چرا، دارند ، ولی خود آنان
بچه هایشان را برای همین تربیت کرده اند. خودشان می فرستند،
افتخارهم می کنند.
دیدیم ،عجب سوال نابجایی کردیم!
پرسیدیم : بسیجی ها توی جبهه چه می کنند؟
گفتند : همه کار،... از رانندگی و آبرسانی
گرفته تا خط شکنی در شب حمله ، از آشپزی گرفته تا سنگر کنی،
از دژبانی گرفته تا شناسایی،
از کارهای مربوط به اورژانس گرفته ، تا کار
درستاد معراج – تخلیه شهدا – از خیاطی و تعمیر کاری و بنایی ونجاری
گرفته، تا دیده بانی وآرپی جی زنی ،
از کارهای آموزشی و تبلیغی گرفته تا تخلیه
اسرا، به پشت جبهه،
از تابلو نویسی و طراحی و کارهای فرهنگی گرفته،
تا مخابرات و بی سیم و...
گفتیم : مهمترین کارشان چیست؟
گفتند : حرف حساب دوکلمه بیشتر نیست . کار
مهمشان " جهاد " است و
" شهادت ".
پرسیدیم : اینهمه بسیجی ، با این خصوصیات، با
این آمادگی ، با این شوق ، کجا درس خوانده اند؟ کجا تربیت شده اند؟
گفتند : اینها محصول تربیت های پاک مادرانند .
اینان، نمک خورده سفره امام حسین (ع) اند. اینان، عمری داستان
کربلا را شنیده اند و بر قهرمانان کربلا درود فرستاده اند و
برمظلومیت شهدای عاشورا گریه کرده اند . اینها همه از برکت آن
مجالس و جلسات و برنامه هاست. از...
در این گفتگو بودیم که دو تا از بسیجی ها پیدا
یشان شد...
روی پیشانی بندشان نوشته بود: " یاحسین "
هفده هیجده ساله بودند. سن زیادی نداشتند ولی
قیافه شان مردانه بود و قامتشان رشید. مثل سرو، ... هر کدام کلاشی
در دست، با تجهیزات و کوله پشتی ... گرد و غبار به موهای سر و مژه
ها و ابروها یشان نشسته بود.
سلام واحوالپرسی ... و دست دادیم ، واینکه ...
خسته نباشید و خدا یارتان .
گفتیم : چرا از دیگران در باره اینان سوال کنیم
؟ بگذار از خودشان بپرسیم .
چشممان به پشت پیراهن یکی شان افتاد، که نوشته
بود:
- یا زیارت، یا شهادت.
یک مرتبه یاد روزی افتادیم که از شهرهای خود
اعزام می شدند...
و پشت دیگری نوشته بود:
" مسافر کربلا"
گفتیم : سخن را از همینجا شروع می کنیم : " از
اینجا تا کربلا مگر چقدر راه است؟"
گفت : تا کربلا راهی نیست .
و اضافه کرد: خوب، فعلاً که راه بسته است و ما
انشاء الله به یاری خدا، باید راه کربلا را باز کنیم ، ولی به این
آسانی هم نمی شود. دشمن و آتش ومیدان مین و خمپاره و کانال و سیم
های خاردار و ... هست... البته ما هنوز به کربلا نرسیده ، زائر
حسینیم.
ما اگر اینجائیم، دلمان آنجاست . از آن راه که
میان بر است، خیلی نزدیک است.
نگاهم به دومی افتاد که نگاهی به افق کرد و
آهسته، به طوری که ما متوجه نشویم ، اشک چشمش را با آستین پاک
کرد.
اولی به صحبتش ادامه می داد که:
کوی جانان را که صد کوه و بیابان در ره است
رفتم از راه دل و دیدم که ره یک گام بود
رفیقش - همان که اشک ، در چشمش حلقه زده بود-
گفت:
اگر در راه
" زیارت " ، به
" شهادت " هم برسیم
، باز پیروزیم . اگر دستمان به ضریح اباعبدالله الحسین (ع) هم
نرسد، اسم ما که در لیست زائران اوهست.
مادرم می گفت...
دیدیم بغض ، گلویش را گرفت. حرف را عوض کردیم.
پرسیدیم : کی به جبهه آمده اید؟
گفتند : خیلی وقت نیست . نزدیک یکسال می شود.
گفتیم : یکسال، کم نیست !
گفتند: اگر این جنگ، بیست سال هم طول بکشد، ما
ایستاده ایم .
دیدیم که عجب حرفهای امام را به صورت کلمات
قصار، مثل احادیث، حفظ کرده اند و از همین سخنان امام روحیه و
الهام می گیرند. عشقشان به امام است و راه او، که راه خداست.
خیلی نشد با آن دوصحبت کنیم. کار داشتند و
رفتند.
و ما ماندیم وکلاس گسترده جبهه.
ما ماندیم و مدرسه وسیع خط مقدم.
ما ماندیم و دانشگاه گردان ها ... که دانشجویان
خود را، در اندک مدتی فارغ التحصیل می کند و مدرک
" شهادت " به
آنان می دهد، که شاهد عشق و اخلاص و ایثار است.
آمده بودیم که
" شاگردان مدرسه عشق" را بیشتر
بشناسیم . تنها توانستیم دیباچه کتاب " بسیج " را مروری کنیم، آنهم
با شتاب و گذرا و سطحی .
فرصتی لازم بود که کل کتاب را ، ورق به ورق ،
سطر به سطر و کلمه به کلمه بخوانیم و بفهمیم . و ... چنین فرصتی
نبود.
دعا به جان امام کردیم که مسیح عیسی دم این امت
است و با نگاههایش ، با حرفهایش و با پیام هایش نگارنده این کتاب و
پدید آورنده این دفتر است .
و امام به بسیج ، محبت دارد ، چرا که بسیجی ها،
فرزندان معنوی امام امت اند.
منبع: سایت تبیان
